در سوگ دکتر حسین اردستانی، اسطوره اخلاق و جوانمردی
| چند روز است با خود کلنجار می روم و در سکوتی سنگین و سوگوار به سر می برم. مبهوت از خبری هستم که شنیدنش نه تنها برای من، که همه دوستان حسین جرئت می خواست. دوستی که خبر را تلفنی می داد اول از سکته قلبی سخن به میان آورد و حرفش را می خورد تا من را آماده شنیدن خبر کند. گفتم «سکته کرده؟». گفت «معلوم نیست که راست باشد». بعد اضافه کرد: «گفته شده در اثر سکته قلبی...» (سکوت).
۵۵آنلاین :
حدس زدن درباره دنباله خبر دشوار نبود. مثل تیری که آنقدر به هدفش نزدیک است که ممکن نیست به آن برخورد نکند. اما من انتظار نداشتم سرنوشت، آنقدر بی رحمانه گریبان حسین را (لااقل به خاطر ما) گرفته باشد. ضربان تند قلبم را حس می کردم. تشویش آمیز و نفس بریده سؤال می کردم ولی در نهایت مثل مشت زنی گیرافتاده در گوشه رینگ، گیج و منگ از ضربات پیاپی، ضربه آخر را دریافت کردم: «بله، متأسفانه فوت کرده...»! و حالا در می یافتم ساحتی از زندگی ما از سرمایه وجود دوست و انسان کم نظیری چون او تهی شده است.
دیدگاه تان را بنویسید