ارسال به دیگران پرینت

مسافرماجراجویی که پس از مرگ هم مسافرت کرد

| واسکوداگاما(Vasco da Gama) دریانورد و ماجراجوی پرتغالی است که داستان زندگی ماجراجویانۀ او پس از مرگش هم ادامه پیدا کرد.

۵۵آنلاین :

نویسنده : حمیدرضا سروری

واسکوداگاما(Vasco da Gama) دریانورد و ماجراجوی پرتغالی است که داستان زندگی ماجراجویانۀ او پس از مرگش هم ادامه پیدا کرد.واسکوداگاما درسال1460میلادی درخانواده ای اشرافی درسینس(Sines)پرتغال به دنیا آمد. پدرش استوائو(Stevao) هم دریانورد بود.چند دهه پیشتراز واسکوداگاما،دریانورد پرتغالی دیگری به نام هنریHenry))چند سفر موفقیت آمیز به شمال و غرب آفریقا داشت.این سفرها نخستین گامهای پرتغال در تبدیل شدن به قدرتی دریایی و امپراتوری قدرتمند تازه ای بود.درسال1487میلادی بارتولومئو دیاز(Bartolomeu Dias) موفق به کشف این موضوع شدکه اقیانوس هند و اطلس به هم می پیوندند.این موضوع مورد علاقۀ مانوئل شاه پرتغال بود.اوآرزو داشت سرزمینهای مسلمانان را اشغال کند و خود را به عنوان شاه اورشلیم معرفی کند.ضمن این که می خواست ازراه تجارت ادویه پول به دست آورد. به طور کلی دوران طلایی اکتشافها هنگامه ای بین نیمۀ سدۀ 17تا15میلادی را دربرمی گیرد .هنگامی که کشورهای اروپایی به دنبال راههای تجارت جهانی ازراه دریا بودند.بسیاری از این فعالیتها درابتدا باتلاشهایی برای دستیابی به بازارهای ادویه در شبه قارۀ هند تقویت شد که درآن زمان به وسیلۀ حاکمان مسلمان مصر و ازطریق دریای سرخ کنترل و هدایت می شد.تلاش ناموفق کریستوفرکلمبوس برای پیدا کردن مسیردریایی ازغرب به هندوستان منجر به کشف آمریکا درسال 1492میلادی گردید.امادرپایان واسکوداگاما بود که راه هند راپایه گذاری کرد،به کرانه های آفریقا سفرکرد وازراه اقیانوس هند درسال 1498میلادی به کالیکوت(Kozhikode) رسید. واسکوداگاما درسال1497میلادی فرماندۀ ناوگان پرتغالیها بود وی سوار برکشتی سنت گابریل(St.Gabriel)به همراه برادرجوانترش پائولو(Paulo)که سوار بر کشتی رافائل(Rafael)بود رهسپار این سفرگشت.داگاما به سوی جنوب رفت و با استفاده ازمزیت باد درکرانه های غربی آفریقا به سوی اقیانوس اطلس چرخید این اقدام او پیش ازاین صورت گرفت که حرکت کشتیهایش منحرف شود وکرانۀ جنوب آفریقا را ملاقات کند.او سپس دماغۀ امید نیک رادور زد و وارد اقیانوس هند شد.البته پیش از وارد شدن به اقیانوس هند چندین نفر ازملوانان کشتیها را به خاطر بیماری ازدست داد.داگاما درموزامبیک وارد خشکی شد تا ضمن استراحت آذوقۀ لازم را برای ادامۀ سفر فراهم کند درآن جا با سلطان محلی که باورداشت هدیه های پرتغالیها کافی نیست واردکشمکش شد!سپس درمومباسا(Mombasa) و مالیندی(Malindi)که امروزه بخشی از خاک کنیا هستند پهلو گرفت.درمالیندی راهنمای محلی عرب قبول کرد که مشاور و راهنمای داگاما شود این راهنما احتمالاًدریانورد مشهور عرب احمد بن ماجد(Ahmad ibn Majid)بود.هرچند برخی ازپژوهشگران دردرستی این ادعا تردیددارند!داگاما23روزدریانوردی کرد تا به کالیکوت(Calicut)که امروزه Kozhikode))نامیده می شود وارد شود.این محل درایالت کرالای هندوستان است.داگاما در20ماه مه سال1498میلادی وارد هند شد و درآن جا مقدارفراوانی ادویه به دست آورد.درماه اوت و پس از سه ماه اقامت در هند کشتی داگاما کالیکوت را ترک کرد با وجود این که می دانست فصل بارانهای موسمی موسوم به مانسون درراه است!در راه بازگشت به پرتغال54تن از ملوانانش و ازجمله برادرش را ازدست داد وحتی مجبور شد کشتی برادرش را به خاطرکمبود خدمه آتش بزند!درپایان و پس ازیک سال به خانه بازگشت.پس از بازگشت به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرارگرفت وعنوان آدمیرال به او داده شد.باکاتارینا دا آتیدهCatarina de Ataide))زنی ازخانواده ای اشرافی زناشویی کرد.تجارت ادویه هنوز به شکل گسترده ای برای پرتغالیها مهم بود از این روگروه دیگری از سوی شاه مانوئل به سرپرستی پدرو آلوارزکابرل(Pedro Alvares Cabral)به هند گسیل شد.وی درکالیکوت مرکزی تجاری ایجاد کرد و البته با مسلمانان محلی وارد ستیز شد و طی درگیری باآنها70پرتغالی ازبین رفتند.در سال1502میلادی شاه مانوئل باردیگرداگاما را به هند فرستاد تا سلطۀ بیشتر پرتغال را درمنطقه تضمین کند.داگاما لیسبون را با20کشتی ترک کرد طی این سفرکرانه های شرقی آفریقا را به توپ بست و دریک مورد کشتی مسلمانانی که از سفر مکه بازمی گشتند را با380مسافرآتش زد!پس ازکالیکوت به کوچین یا کوچی(Kochi)، (Cochin)درایالت کرالا رفت. داگاما درسال1503میلادی ازهند به لیسبون بازگشت درحالی که پشت سرخود5کشتی که به وسیلۀ عمویش وینسنت سودره هدایت می شد راجاگذاشت تا ازکارخانه ها و ایستگاه های تجاری پرتغالی پشتیبانی و حفاظت کند. وینسنت سودره دراسمرالدا وبرادرش براسBra´s)) درسائوپدرو(Sâo Pedro) با باقیماندۀ کشتیها به سوی خلیج عدن سفرکردند.درماه مه آن سال گروه کشتیها در الهلانیه) Al Hallaniyah) که امروزه درجنوب عمان است لنگرانداخت،جایی که بومیها به پرتغالیها هشدار دادند توفان نزدیک می شود! برادرهای سودره هشدار را نادیده گرفتند و براساس آنچه که شاهدان گزارش دادند کشتیهای آنان دراسکله ها تکه تکه شدند و دربرابر صخره ها شکستند.کشتی سائوپدرو به کناری کوبیده شد واغلب خدمۀ آن نجات یافتند درحالی که اسمرالدا وخدمه اش درآبهای ژرفتر نابود گشتند.پژوهشگران تخمین می زنندکه بیش از هزارکشتی برای رسیدن به هند رفت و آمدکرده اند که درآن زمان طولانی ترین راه دریایی به شمارمی آمد.بین سالهای1650-1498میلادی تقریباً20درصد ازکشتیها دردریا گم شدند.به هرروی کشتیهای غرق شدۀ اندکی درمسیر دست یابی به هند پیدا شده وکاوش گردیده اند وتا هنگام کشف اسمرالدا درعمان قدیمی ترین کشتی غرق شده که به طورقطعی شناسایی گردیده سائوژوائو(Sâo Joâo) بوده که به سال1552درکرانه های جنوبی آفریقا فرونشست.داگاما پس ازپایان سفر دوم20سال همراه با همسر،شش پسر وتنها دخترش درپرتغال زندگی کرد ولی بار دیگر و این بار به درخواست جان سوم شاه پرتغال رهسپار هندوستان شد .البته این بار با عنوان نایب السلطنۀ پرتغال به هند رفت.هرچند پس از رسیدن به کوچین بیمارشد ودر24دسامبر1524میلادی پا ازدایرۀ هستی بیرون نهاد.او یکی ازبزرگترین دریانوردان وکاشفان تاریخ است.ثروت زیادی به وسیلۀ او ازآن دربارپرتغال شد.ضمن این که بسیاری ازدریانوردان می خواستند که راه اورا ادامه دهند وتجربۀ مشابهی دردریا داشته باشند.به هرروی وقتی اروپا با اکتشافهای خود هیجان زده بود قاره های دیگرازسفرهای آنان رنج می کشیدند.واسکوداگاما طی سه سفر به هندوستان راه تازه ای را برای ارتباط و تغییر تجارت دریایی ایجاد کرد.این اکتشافها همچنین چهرۀ آسیا را دگرگون کرد و پس ازاو اروپاییان بیشتری رو به سوی شرق آوردند.واسکو داگاما به هنگام مرگ 60سال داشت. جسد او در کلیسای((St. Francisکوچین به خاک سپرده شد.کلیسایی که کهنترین کلیسای ساخته شده به وسیلۀ اروپاییها در هندوستان است.کلیسا در سال 1503میلادی ساخته شده و یکی از شاهدان اصلی در زمینۀ کشمکشهای بین اروپاییها در هند است.کلیسادرابتدا با چوب و آجر ساخته شده وبعدها چندین باربازسازی و مرمت گردید.کتیبه ای که درسردردیوار غربی کلیسا هست به تعمیر آن در سال 1779میلادی اشاره دارد.کلیسا تا سال 1663میلادی از آن فرقه ای کاتولیک و پرتغالی بوده از آن سال و پس از این که کوچین به دست هلندیها افتاد به کلیسایی پروتستان تبدیل شد.درسال 1795میلادی بریتانیاییها کوچین را ازهلندیها گرفتند ولی تا چند سال به کشیشان هلندی اجازه دادند تا مراسم مذهبی را دراین کلیسا اجراکنند.نکتۀ جالب درمورد این کلیسا تعداد زیادی سنگ گوراروپاییست که دردیوار کلیسا و روی زمین به چشم می خورند.دربخش شمالی کلیسا سنگ گورهایی است که ازآن پرتغالیهاست وقدیمی ترینش تاریخ1562میلادی را برخود دارد و سنگ گورهای هلندیها دردیوارجنوبیست که قدیمی ترین سنگ گور آن متعلق به سال1664میلادیست. سنگ گورهای پرتغالیها و هلندیها را با توجه به نوشته های روی آنها و همچنین نمادها و نشانهای به کار رفته رویشان را به خوبی می توان تمیز داد.بنایی یادمانی نیزدربزرگداشت کشته شدگان جنگ جهانی اول و درسال1920روبروی کلیسا درست شده.لوحه هایی از سنگ مرمر هم از زمان بریتانیاییها درون کلیسا نصب شده که به مرمت کلیسا و تمجید ازبرخی از مقامها وافسران انگلیسی پرداخته. سنگ گورواسکو داگاما درگوشه ای ازکلیسا به چشم می خورد ولی سنگ گوری که جسد او درآن نیست چرا که14سال پس ازدرگذشتش استخوانهایش را برای دفن دوباره به پرتغال پس فرستادنددر ابتدا بقایای اورا به ویدیگوئریا(Vidigueira)درپرتغال فرستادند ودرسال1872میلادی در کلیسای جرونیموس(Jeronimos) لیسبون به خاک سپرده شد.دلیل این کارعلاوه بر شهرت واسکوداگاما این بود که شاه پرتغال ازتخریب آرامگاه او می ترسید و براین اساس دستورداد تا بقایای جسدش به پرتغال پس فرستاده شود.چنین بود که گرگ مشهوردریاها دوباره واین بار پس از مرگش هم مسافرت کرد. با این که آرامگاه واسکوداگاما درکوچین بدون بقایای جسد اوست ولی به عنوان جایی که زمانی آرامگاه او بوده هنوز مورد توجه گردشگران است و جاذبه ایست که اهمیت کلیسا را دوچندان می کند.

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه