نگارش یکی از مهم ترین قطعنامه های تاریخ "شورای امنیت" در سالن غذاخوری
| "بهزاد صابری" عضو تیم مذاکره کننده هسته ای خاطرات خود از دور آخر مذاکرات وین را برای ماهنامه "دیپلمات" نوشت:
۵۵آنلاین :
گذشته از برخی حرفهای کلیشه ای (ولی کاملا واقعی) از قبیل اینکه این مذاکرات سراسر خاطره بود و به یادماندنی، شاید اشاره به برخی موارد خالی از لطف نباشد. مثلا اینکه در تمام طول این مذاکرات طولانی، سخت و خسته کننده، همه اعضای تیم تلاش می کردند در زمانهایی که در اتاق کار یا محل غذاخوری هیات ایرانی دور هم جمع می شدیم، با شوخ طبعی و بذله گویی (از همان نوع خاص ایرانی) کاری کنند که روحیه ها تازه شود و اعصاب ها کنترل شود. و می توانم بگویم که آقای دکتر ظریف در این مورد هم گوی سبقت را از دیگران ربوده بودند. دوستان و آشنایان هم در ارسال سریع تازه ترین لطیفه های مرتبط با مذاکرات از طریق تلگرام و وایبر و ایمیل دریغ نمی کردند و بسیار پیش می آمد که یکی از اعضای تیم پس از چک کردن پیام هایی که بر روی تلفن همراه خود دریافت کرده بود، با خنده سر خود را بلند کرده و لطیفه تازه دریافت شده در مورد مذاکرات را برای بقیه تعریف کند و به دنبال آن لبهای سایرین به خنده باز شود. با تمام اینها، زمانهایی بود که فشار کار و حساسیت مذاکرات به اوج می رسید و دیگر جایی برای شوخی و خنده باقی نمی ماند. دو روز آخر مذاکرات در تابستان سال گذشته از این نظر یکی از حساس ترین مقاطع بود. دو روزی که اعضای تیم های مذاکره کننده همه طرف ها خواب و استراحت را فراموش کرده و همه با جدیت مشغول کار بودند. البته برخی هیات ها هم بودند که به نظر می رسید عجله چندانی برای به نتیجه رسیدن مذاکرات ندارند که حالا جای پرداختن به این موضوع نیست. به خاطر دارم در شب آخر، تعداد جلسات در سطوح مختلف وزرا، مدیران سیاسی و کارشناسان، بین ایران و طرف های مقابل و نیز بین خود آن طرف ها آن قدر زیاد بود که اتاق های اختصاص یافته به جلسات در هتل کوبورگ همگی پر بودند. به همین خاطر وقتی در ساعات نیمه شب قرار شد آقایان عراقچی و روانچی جلسه ای را با وندی شرمن و باب مالی داشته باشند تا آخرین مذاکرات را بر روی جملات و عبارات باقی مانده از متن پیش نویس قطعنامه انجام داده و نتیجه را به وزرا منعکس نمایند، تمام اتاق های مذاکرات مشغول بودند و به همین خاطر هر دو هیات به سالنی رفتیم که یکی دو ساعت قبل برای یک شام سریع و مختصر توسط برخی از اعضای هیات ایرانی مورد استفاده قرار گرفته بود. طبیعی بود که حتی میزها هنوز نظافت نشده بود و به همین خاطر اعضای دو هیات با دستمال های کاغذی یکی از میزها را تمیز کردند و مذاکرات برای نهایی کردن متن پیش نویس قطعنامه دور همان میز صورت گرفت. به این ترتیب، نهایی شدن نگارش متن یکی از مهمترین قطعنامه های تاریخ شورای امنیت که فارغ از تمام محاسن یا نواقص آن، هیچکس تردیدی در اهمیت تاریخی این قطعنامه ندارد، در سالن غذاخوری و بر روی میزی انجام شد که هنوز هم با کمی دقت می شد یکی دو دانه برنج باقی مانده از شام را بر روی آن مشاهده کرد.
دیدگاه تان را بنویسید