کلیشه در جستجوی غفلت

۵۵آنلاین :

دیروز 16 آذر بود دانشگاه تهران مثل هر سال بهانه ای یافت تا ارواح متخاصم دراز کشیده ی دانشجویان سرگردان را گرد هم آورد و با واقعیت سیاهی که تماما به عنوان مفهومی به نام مسئولیت دانشجویی مفهومی که سازگار با هیچ گونه معنایی از امر واقع نیست آشنا سازد .

هر تشکل دانشجویی که وجودش همراستای نبودنش بود برای تفرجی پوچ که پناهگاهش مفهوم مبهم آگاهی است برنامه ای در جهت بیداری از خوابی دیرینه تدارک دیده بود تا دستاویزی فراهم کرده باشد که مبنایش خود ابراز گری دانشجویانی باشد که یک دگر را بی رحمانه هل می دادند تا پشت درب های بسته ی فلان تشکل سیاسی از ابراز خویش بی بهره نمانند .

دانشجویان این تکرار کنندگان جملاتی بی ربط در حین سخنرانی بی ربط دیگر با فریاد هایشان شروع کننده ی فرآیندی بودند که مقدمه ی یک ایده را می ساخت و آن ایده پس از چندی خبر از آفرینش جریانی می داد که به مطالبه ای مشخصی ختم می شد و موازی با تمامی این اتفاقات غفلتی از چگونگی گذشت این فرآیند بر تمامی ما حادث شد غفلتی که تعبیرش از وظیفه ی دانشجویی اعتراضی مزاح مانند بود بر ساختاری مضحک .مقاومتی مذبوحانه که تداعی کننده ی تعریفی چپ از کارناوالیسم توسط میخائیل باختین بود.

کارناوالی که فرمش کلیشه بود و محتوای مشخصی هم نداشت و شرکت کنندگانی را با خود همراه کرده بود که با خوانش ترانه ی یار دبستانی یحتمل به وظیفه ی خویش عمل می کردند .

و ما دانشجویان هر سال 16 آذر ندا سر می دهیم آه دانشگاه ، آه دانش گاه تو در بهترین شرایط ملجا ای خواهی بود برای صدور ما به دانشگاه هایی خارج از مرز هایمان و تو چیزی هستی که هر سال سرگردانی هایمان را به رخمان میکشی و تو همانی هستی که سالی یک بار منتظر رئیس جمهورت مینشینی و کلاس هایت را تعطیل کرده ول می کنی می آیی در حیاط پلاکارد بر دست میگیری .

همین امروز را هم خواب باشی برای همه ی ما بهتر است . سید صابر حسین غرضی