ورود بی‌سروصدای سریال‌های اینستاگرامی به شبکه نمایش خانگی

میکرودراما یا سریال‌های کوتاه عمودی، بی‌سروصدا وارد بازار نمایش خانگی ایران شده‌اند؛ قالبی که برای تماشای سریع با تلفن همراه طراحی شده و حالا با فعالیت پلتفرم‌هایی مانند «سریو» در حال تثبیت جایگاه خود است؛ اتفاقی که در کنار استقبال از این قالب، پرسش‌هایی درباره مجوز، نظارت و محتوای این آثار ایجاد کرده است.شبکه نمایش خانگی «سریو» با معرفی خود به‌عنوان «اولین پلتفرم سریال کوتاه عمودی یا همان میکرودراما در ایران» فعالیتش را آغاز کرده است.

پلتفرمی که تولیداتش با محوریت استفاده در تلفن همراه طراحی شده و قرار است تجربه‌ای متفاوت از تماشای سریال را برای کاربران رقم بزند.

در معرفی این پلتفرم آمده است که «میکرودرامای ایرانی و آرشیو جهانی» برای سرگرمی کاربران، از خانه تا صندلی مترو و اتوبوس، در اختیار آنها قرار می‌گیرد.

با این حال، «سریو» در سامانه مجوزهای ساترا ثبت نشده است. این پلتفرم اقدام به بارگذاری تولیداتی کرده، اما در زمان بررسی، امکان ورود و تماشای آثار آن برای نگارنده فراهم نشد.میکرودراما یا سریال‌های کوتاه عمودی، یکی از قالب‌های جدید تولید و مصرف محتوای نمایشی در جهان است که با هدف تماشای سریع و عمدتاً از طریق تلفن همراه شکل گرفته است. 

 ال پیش نیز در گزارشی به آغاز رشد این سبک از تولیدات در بازار جهانی پرداختیم؛ روندی که حالا با فاصله‌ای کوتاه به بازار ایران نیز رسیده است.

در ایران، فیلیمو از نخستین پلتفرم‌هایی بود که به این قالب توجه نشان داد و بخش «میکرودراما» را به‌صورت رسمی در پلتفرم خود راه‌اندازی کرد.این اتفاق در شرایطی رخ داد که تولیدات میکرودراما سازوکار مشخصی در نظام تنظیم‌گری و تولیدات نمایشی نداشتند و برای تولید آنها نیز مجوز مستقلی تعریف نشده بود.

با این حال، بخشی از تولیدات این حوزه در فیلیمو با انتقادهایی درباره محتوای غیراخلاقی، استفاده از الگوهای داستانی آثار ترکیه‌ای و فاصله گرفتن از چارچوب‌های متعارف تولیدات نمایشی و فرهنگی مواجه شد. حتی برای توسعه این قالب، جشنواره‌ای نیز با محوریت تولید میکرودراما برگزار شد.اکنون ورود پلتفرم‌هایی مانند «سریو» نشان می‌دهد میکرودراما در حال تبدیل شدن به یکی از قالب‌های جدید بازار نمایش خانگی ایران است؛ قالبی که از یک سو با تغییر عادت مصرف مخاطب و فراگیر شدن تماشای محتوا با تلفن همراه همخوانی دارد و از سوی دیگر، پرسش‌هایی جدی درباره نحوه نظارت، صدور مجوز و چارچوب محتوایی این آثار ایجاد می‌کند.