ترکیه ناو هواپیمابر می سازد | ترکیه نمی‌خواهد هدف بعدی اسرائیل باشد

پایگاه خبری میدل ایست آی در گزارشی با اشاره به تلاش ترکیه برای تکمیل نخستین ناو هواپیمابر خود می‌نویسد:‌ ««موجم» صرفاً یک کشتی جنگی نیست؛ بلکه پاسخی ملموس و فولادین به کسانی است که مدعی‌اند «نوبت ترکیه فرا رسیده است.»در حالی که بحران‌های بین‌المللی و انسداد مسیرهای راهبردی نظیر تنگه هرمز توسط ایالات متحده، تیتر اول اخبار جهان را به خود اختصاص داده است،

به نوشته میدل ایست آی در لایه‌های زیرین معادلات قدرت در مدیترانه، اتفاقی تاریخ‌ساز در حال رخ دادن است. ترکیه با سرعتی فراتر از پیش‌بینی‌ها، در حال ساخت نخستین ناو هواپیمابر ملی خود با نام «موجم» (Mugem) است؛ پروژه‌ای که فراتر از یک دستاورد صنعتی، پیامی صریح به رقبای منطقه‌ای، به‌ویژه اسرائیل، مخابره می‌کند.ریشه‌یابی تنش: لفاظی‌های اسرائیل و هراس از «ایران دوم»

محرک اصلی شتاب ناگهانی ترکیه در پروژه‌های نظامی، تغییر لحن بی‌سابقه مقامات تل‌آویو است. در ماه‌های اخیر، رهبران سیاسی اسرائیل (چه در بدنه دولت و چه در جناح اپوزیسیون) در ادبیات سیاسی خود پیوندی خطرناک میان آنکارا و تهران برقرار کرده‌اند.«موجم»؛ فراتر از یک کشتی، یک دکترین بازدارندگی

پروژه «موجم» که در اوت ۲۰۲۵ با نظارت مستقیم رجب طیب اردوغان آغاز شد، اکنون یک سال جلوتر از برنامه پیش می‌رود. مشخصات فنی این ناو نشان‌دهنده جاه‌طلبی ترکیه برای تسلط بر مدیترانه است:

ابعاد و توان: با طول ۲۸۵ متر و وزن ۶۰ هزار تن، این ناو از «شارل دوگل» فرانسه (قدرتمندترین نماد دریایی فعلی مدیترانه) بزرگتر و سنگین‌تر است.ظرفیت هجومی: توانایی حمل ۶۰ فروند هواگرد و بهره‌گیری از سیستم تیک‌آف کوتاه، ترکیه را به کلوپ محدود دارندگان ناوهای هواپیمابر سنگین وارد می‌کند.

این شتاب عملیاتی، واکنشی مستقیم به احساس ناامنی در شرق مدیترانه است. جایی که ائتلاف فزاینده میان اسرائیل، یونان و قبرس، ترکیه را در محاصره‌ای استراتژیک قرار داده است. از دیدگاه تحلیل‌گرانی چون «میسونه یاشار»، این ناو نه یک کالای لوکس نظامی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای خروج از انزوای دریایی است.تغییر استراتژی: از وابستگی به F-35 تا خودکفایی پهپادی

اخراج ترکیه از برنامه جنگنده‌های F-35 در سال ۲۰۱۹، اگرچه در ابتدا یک ضربه محسوب می‌شد، اما باعث بازتعریف دکترین هوایی این کشور بر روی ناوهای هواپیمابر شد. ترکیه به جای انتظار برای هواپیماهای آمریکایی، ناو «موجم» را به پایگاهی برای نسل جدید تسلیحات بومی تبدیل کرده است:جنگنده قزل‌الما (Kizilelma): پهپاد جت رادارگریز که ستون فقرات هجومی ناو را تشکیل می‌دهد.

جنگنده کآن (Kaan): تلاش برای استقرار نسخه دریایی جنگنده نسل پنجم بومی.

پهپاد TB3: نسخه بهینه‌سازی شده برای نشست و برخاست از باندهای کوتاه.

این ترکیب تسلیحاتی نشان می‌دهد که ترکیه به دنبال ایجاد یک «نیروی ضربت هوایی-دریایی» است که در برابر جنگ الکترونیک و تهدیدات موشکی—که در جنگ‌های اخیر ایران و اسرائیل نقاط ضعف ناوهای بزرگ را نمایان کرد—مقاوم باشد.دیپلماسی ناوهای جنگی و عمق استراتژیک

ساخت ناو هواپیمابر تنها برای حفاظت از مرزهای آبی نیست؛ بلکه ابزاری برای تقویت «دیپلماسی ناوهای جنگی» در شمال و شاخ آفریقا است.

ترکیه در لیبی، سودان و سومالی سرمایه‌گذاری‌های عظیمی انجام داده و حتی در حال احداث پایگاه فضایی در سواحل سومالی است. حضور یک ناو هواپیمابر در اقیانوس هند و دریای سرخ، به معنای تضمین امنیت این سرمایه‌گذاری‌ها و نمایش قدرت در برابر هرگونه مداخله خارجی است.