ترامپ | نتانیاهو
اعتراف از درون سنگر: پشت اولتیماتومهای جنونآمیز ترامپ و نتانیاهو چه خبر است؟
آلون میزراحی (Alon Mizrahi)، تحلیلگر و فعال مستقل اسرائیلی، در یک یادداشت راهبردی نقاب قدرت ماشین جنگی آمریکا-اسرائیل را پاره کرده و پرده از یک واقعیت میدانی برمیدارد: «سروصدای فعلی، نشانه پیروزی نیست؛ نشانه وحشت است!»
اعتراف از درون سنگر: پشت اولتیماتومهای جنونآمیز ترامپ و نتانیاهو چه خبر است؟
آلون میزراحی (Alon Mizrahi)، تحلیلگر و فعال مستقل اسرائیلی، در یک یادداشت راهبردی نقاب قدرت ماشین جنگی آمریکا-اسرائیل را پاره کرده و پرده از یک واقعیت میدانی برمیدارد: «سروصدای فعلی، نشانه پیروزی نیست؛ نشانه وحشت است!»
در این جنون، منطقی نهفته است. وقتی تحلیل میزراحی را کالبدشکافی میکنیم، به چند واقعیت عریان از وضعیت لجستیکی ائتلاف میرسیم:
۱. پارادوکس شتابزدگی (The Urgency Paradox)
یک مخرج مشترک بین اظهارات جنونآمیز ترامپ و حملات سنگین اخیر اسرائیل وجود دارد: «احساس اضطرار». آنها طوری رفتار میکنند که انگار باید فوراً کاری کرد: یا تشدید همهجانبه، یا توافق فوری. میزراحی میپرسد: «اگر آنها طبق ادعایشان در حال پیروزیاند و حریف در حال فروپاشی است، چه نیازی به این اولتیماتومها و ضربالاجلهاست؟»
۲. بحران رهگیرها و بلوف آخر
دلیل این دستپاچگی چیست؟ فاجعه اقتصادی قطعاً مؤثر است، اما ترس اصلی آنها این است که سرعت فعلی جنگ برایشان غیرقابلتحمل و ویرانگر است. تنها دلیل این وحشت، کمبود خطرناک موشکهای پدافندی (رهگیرها) و تمام شدن مهمات پیشرفته دورایستا است (که در صورت اتمام، خلبانان مجبورند وارد حریم هوایی خطرناک حریف شوند). آنها با بمباران زیرساختها در حال «بلوف زدن» هستند تا ایران را پیش از خالی شدن کامل انبارها به تسلیم وادار کنند.
۳. ماراتن در برابر دو سرعت
میزراحی استعاره دقیقی به کار میبرد: «این کیلومتر دهم یک ماراتن است و آمریکا و اسرائیل از نفس افتادهاند. اما ایران در حال دویدن با سرعت بهینه خودش برای یک مسیر طولانی است.»
طرح اولیه واشینگتن و تلآویو، عملیات «شوک و بهت» برای پیروزی سریع بود. اما حالا در یک جنگ فرسایشی با دشمنی خودکفا روبهرو هستند که زیرساختهایش زیر زمین است، از پشتیبانی بزرگترین ابرقدرت صنعتی تاریخ بهره میبرد و برای بقا میجنگد. این دقیقاً همان نقطهای است که تهران سالها برایش برنامهریزی کرده بود.
۴. چرخگوشت لبنان
در جبهه شمال، حزبالله هر هفته تقریباً یک دسته (Platoon) از بهترین نیروهای اسرائیل را از کار میاندازد (با احتساب آسیبهای روانی و PTSD این رقم احتمالاً دو برابر است). و این تازه قبل از تهاجم زمینی بزرگ است. این روند تلفات خاموش برای فرماندهی ارتش اسرائیل بهشدت ترسناک و غیرقابلدوام است.
حرف آخر:
ائتلاف آمریکا و اسرائیل این همه هیاهو و سروصدا به راه انداختهاند، چون توان همگام شدن با سرعت این جنگ فرسایشی را ندارند. ماشین جنگی غرب در خاورمیانه به نفسنفس افتاده است.