ارسال به دیگران پرینت

پرسپولیس، زخم‌خورده اما سربلند

«این پیروزی مبارک همه آنها که تسلیم نمی‌شوند، با همه وجود برای تحقق رویاهایشان می‌جنگند و با اطمینان به راهشان ادامه می‌دهند وقتی از همه طرف به سمت‌شان سنگ پرتاب می‌شود.»

 احسان محمدی  «شنبه ۱۲ مهر برای پرسپولیسی‌ها خیلی طولانی‌تر از یک روز بود. همه چیز از لحظه اعلام حکم محرومیت عیسی آل‌ کثیر روی دور کُند رفت. انگار اتفاقات با صحنه آهسته به نمایش درمی‌آمد. یک شوک ناگهانی مثل شلیک به پای اسب مسابقه. قرمزها انتظار هر اتفاقی را می‌کشیدند جز این که ستاره تازه‌یافته‌شان محکوم به رفتار نژادپرستانه شده باشد. موضوعی که بسیار بعید است حتی به مغز آل‌ کثیر خطور کرده باشد. شیطنت داخلی و خارجی و بی‌کسی در AFC و البته رندی رقیبان نیش پرسپولیس را کشید. شبیه ماری شدند که زهر نداشت. حالا خیلی‌ها خودشان را آماده کرده بودند که شکست احتمالی را بیندازند گردن این ضربه شوکه‌آور.

فوتبال اما خیلی بازی عقلانی‌ای نیست. گاهی یک تیم چند بار به تیر می‌زند، مالکیت کامل بازی را بر عهده دارد اما یک اشتباه، یک شوت ناگهانی یا یک معجزه از راه می‌رسد و تیمی که می‌گفتند شکست می‌خورد بازی را می‌برد. آن چه در شنبه ۱۲ مهر برای پرسپولیس رخ داد ورای فوتبال بود. ترکیب جنگیدن تا آخرین نفس، فرصت‌طلبی، بخت خوب و البته هوشمندی یحیی گل‌محمدی.

وقتی یحیی به پرسپولیس برگشت در تحسین او نوشتم، متهم شدم به مخالفت با مربیان خارجی. وقتی لیگ را فتح کرد، یادداشت نوشتم، گفتند کاری نکرده، این تیم محصول برانکو - کالدرون است و حتی یک ناشی هم می‌توانست آن را قهرمان کند. وقتی مقابل استقلال شکست خورد و گفت از قبل برنامه‌ریزی شده بود استقلال ببرد، نقدش کردم و نوشتم: «حمله کردن و تاختن به او بعد از یک شکست حتی با عملکرد بد، منصفانه نیست. او از کسانی است که آینده فوتبال ایران به شمار می‌روند. این شکست را می‌شود فراموش کرد و فوتبال فرصت جبران می‌دهد اما حرف‌ها و بهانه‌جویی‌ها را نه!»

یحیی فوتبال ایران را روسفید کرد. نشان داد یک چهره ممتاز است. خونسرد، زیرک، آگاه به فوتبال روز، متین و موقر، منعطف زیر فشار و هوشمند در خرید بازیکن و به کارگیری آنها. او از حامد لک، میلاد سرلک، عیسی آل‌ کثیر، احسان پهلوان و سعید آقایی به شکلی بازی گرفت که انگار سال‌هاست در ترکیب پرسپولیس بوده‌اند. حالا پرسپولیس به سبک یحیی به فینال لیگ قهرمانان راه یافته است و در یک قدمی کسب عنوانی است که بی‌تابانه در آرزوی فتحش هستند.

آنها که فینال پرسپولیس – کاشیما را به خاطر می‌آورند یادشان هست که موقع اهدای مدال تیم نایب‌قهرمان در ورزشگاه آزادی، درست وقتی که هواداران یک صدا تیم شکست خورده و برانکو را تشویق می‌کردند، محمد انصاری مدافع پرسپولیس که در آن بازی مصدوم شد با عصا خودش را بالا کشاند، کنار بازیکنانی که بعضی از آنها گمنام بودند و هنوز هم شهرتی ندارند. آن نایب‌قهرمانی با پنجره بسته و بازیکنان جوان و ... برای قرمزها کمتر از قهرمانی نبود. این بار یحیی گل‌محمدی با یک محرومیت عجیب، با یک بازیکن اخراجی، در روزهای کرونایی و در شرایطی که تیم حریف به معنای واقعی یک تیم تاکتیکی و مسلط بود، توانست در ضربات پنالتی پرسپولیس را به فینال ببرد.

پرسپولیس در ضربات پنالتی توانست ۶-۵ النصر عربستان را شکست دهد. در شبی که محمدحسین کنعانی‌زادگان، سیامک نعمتی، میلاد سرلک، شجاع خلیل‌زاده و علی شجاعی بهترین پنالتی‌های عمرشان را زدند تا جمع کثیری از ایرانیان برای دقایقی غم نان و فردا را از یاد ببرند و عده قلیلی که AFC را با کامنت‌های انگلیسی تحریک کردند و آنها که پشت پرده با لابی و بزرگنمایی زمینه محرومیت آل‌ کثیر را فراهم آوردند، بروند آب و صابون بخرند و صورتشان را بشویند.

این پیروزی مبارک همه آنها که تسلیم نمی‌شوند، با همه وجود برای تحقق رویاهایشان می‌جنگند و با اطمینان به راهشان ادامه می‌دهند وقتی از همه طرف به سمت‌شان سنگ پرتاب می‌شود.»

 

منبع: ايسنا
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

دیدگاه تان را بنویسید

 
آنچه دیگران می خوانند:

    دیدگاه

    توسعه