ارسال به دیگران پرینت

رزمایش‌های نظامی ایران | رزمایش‌های نظامی در خلیج فارس نشانگر چه بود ؟

این روند رو به افزایش رزمایش‌های ایرانی را می‌توان در چارچوب پاسخ دائمی و ثابت و همزمان با تهدیداتی که این کشور در معرض ان قرار دارد، جای داد و به نظر می‌رسد رزمایش‌های مذکور در زمان نزدیک متوقف نمی‌شود، بویژه تا زمانی که تهران بر مواضع اساسی خود در مورد مقابله با دشمن اسرائیلی و ضربه زدن به آمریکا، پایبند باشد.

 با هدف پاسخ دادن به تکبر آمریکا، ایران در سال ۲۰۱۹ یک رزمایش مشترک با چین و روسیه در شمال اقیانوس هند انجام داد، که تا دریای عرب و دریای عمان، خارج از تنگه هرمز، امتداد داشت.

در ادامه این مطلب آمده است: اغلب ارتش ها، با اهداف مختلفی رزمایش‌های نظامی انجام می‌دهند، که محوریت آنها، حمایت از امنیت ملی و منافع و نفوذ خود است و مجموعه‌ای از اهداف نظامی و سیاسی و استراتژیک و پیام‌هایی را در بردارد، که با قدرتنمایی از طریق نمایش سلاح‌ها و ظرفیت‌های نظامی و تاکتیکی شان آغاز می‌شود و با آموزش یگان‌ها برای اداره جنگ‌ها و هماهنگی کامل آنها، همراه است.

جمهوری اسلامی ایران مرحله حساس و خطرناکی را پشت سر می‌گذارد، بویژه پس از آنکه واشنگتن از توافق هسته‌ای خارج شد، تا ایران را وادار به تسلیم در برابر شروط امریکا کند. در مقابل افزایش فشار‌های آمریکا علیه ایران، تهران بر ثبات خود افزود و به موازات فشار‌هایی که متحمل می‌شد، عنان رزمایش‌های نظامی و آزمایش‌های موشکی خود را رها کرد، که هر یک از آنها، با پیام‌های استراتژیکی همراه است و آخرین این رزمایشها، «ذوالفقار ۹۹» بود که در پاسخ به توافق اخیر بین امارات و اسرائیل، انجام شد.

سریال ارسال پیام‌هایی از طریق رزمایش‌های نظامی را می‌توان به این شکل مشخص کرد:

این سلسله از رزمایش‌های حساس، با مانور «ولایت ۹۷» که در سال ۲۰۱۹ برگزار شد، اغاز گشت و میدان آن، تنگه هرمز تا دریای عمان و ساحل غربی اقیانوس هند بود، که در جریان آن برای اولین بار موشک‌های کروز از زیر دریایی‌های ایرانی شلیک شد و پیام ایران در این رزمایش، قدرتنمایی در زمینه موشک‌های کروز بود.

در ادامه و با هدف پاسخ به زیاده خواهی‌های آمریکا، ایران در دسامبر ۲۰۱۹ رزمایش مشترکی با چین و روسیه در شمال اقیانوس هند انجام داد و با حمیت سامانه دفاع هوایی مشترک ایران، روسیه و چین، سلاح‌های زیر دریایی‌های خود را آزمایش کرد.

مانور‌های «رسول اعظم ۱۴» که در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ انجام شد، آخرین رزمایش قبل از «ذوالفقار ۹۹» بود که در تاریخ ۳۱ ژوئیه شاهد برگزاری آن بودیم و اساس آن، شلیک موشک‌های بالستیک از عمق زمین است.

این رزمایش توسط ارتش ایران در دریای عمان و با شعار «امنیت مداوم در سایه اقتدار دفاعی» برگزار شده و سه روز به طول انجامید، که تعدادی ناو‌های دریایی و زیر دریایی‌ها در آن شرکت داشتند و در کنار آن، شاهد آزمایش سامانه‌های راداری و موشکی دفاع هوایی و نیز یگان‌های زمینی و جنگنده‌های هوایی ارتش ایران هستیم.

اینطور که از عناوین رزمایش‌های ذوالفقار ۹۹ و مراحل آن به نظر می‌رسد، می‌توانیم پیام‌ها و اهداف این رزمایش را به شکل زیر دسته بندی کنیم:

۱-میتوان این رزمایش را در چارچوب عکس العمل روتین یگان‌های ایرانی پس از تنش روز افزون در خلیج فارس دانست که به دنبال خروج آمریکا از توافق هسته‌ای در حال انجام است.

۲-رزمایش ذوالفقار می‌تواند در چارچوب پاسخ مستقیم و سریع به توافق امارات و اسرائیل باشد، توافقی که به منزله تهدید و اخطاری برای ایران و یک ائتلاف از سوی دشمنان آن بوده است. اما مهمترین مراحل رزمایش ذوالفقار، اطلاعاتی و تاکتیکی است:

اطلاعاتی: پهپاد «سیمرغ» نقش اصلی را در عملیات جاسوسی هوایی ایفا می‌کند و با زیر دریایی «فاتح» در رصد هر حرکت هوایی و دریایی، بر فراز آب‌های خلیج فارس، همکاری دارد.

تاکتیکی: در ضمن برنامه‌های رزمایش، برای اولین بار، شاهد تمرین‌هایی در زمینه هجوم زمینی هوایی برای سیطره بر سواحل منطقه بودیم. با توجه به اینکه این تمرین‌ها از نوع هجومی هستند، در زمان حاضر، از اهمیت زیادی برخودار می‌شوند، چرا که این عملیات، مبتنی بر پیاده کردن نیرو‌های زمینی پشت خطوط دشمن است.

همچنانکه اصل حمله زمینی دریایی، برای سیطره بر سواحل و در راستای اجرای حملات برق اسا با استفاده از قایق‌ها و یگان‌های ویژه، به همراه حمایت و پوشش یگان‌های زمینی و دریایی است.

در مجموع، این روند رو به افزایش رزمایش‌های ایرانی را می‌توان در چارچوب پاسخ دائمی و ثابت و همزمان با تهدیداتی که این کشور در معرض ان قرار دارد، جای داد و به نظر می‌رسد رزمایش‌های مذکور در زمان نزدیک متوقف نمی‌شود، بویژه تا زمانی که تهران بر مواضع اساسی خود در مورد مقابله با دشمن اسرائیلی و ضربه زدن به آمریکا، پایبند باشد.

منبع: انتخاب
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

دیدگاه تان را بنویسید

 
آنچه دیگران می خوانند:

    دیدگاه

    توسعه